استاندارد های ورزش قهرمانی (آزمون آمادگی جسمانی)
1 ـ ضربان قلب
در
شرایط عادی و استراحت با قرار دادن انگشتان سبابه و وسط بر روی یکی از نبض
های بدن مانند ناحیه مچ دست و یا شریان گردن در قسمت انتها و تحتانی
استخوان فک پائین تعداد ضربان قلب شخص مورد آزمایش را در مدت یک دقیقه می
توان شمارش نمود . این عمل را در شرایط ی که ورزشکار در اوج شدت تمرین بدنی
می باشد تکرار می کنیم . مشخص کردن تعداد ضربان قلب در حالت استراحت و در
شرایط حد اکثر فشار تمرین های جسمانی یکی از روشهای تعیین میزان آمادگی
جسمانی افراد می باشد .برای سهولت و در عین حال صحت عمل می توان تعداد
ضربان قلب را در 15 ثانیه شمارش کرده و در عدد 4 ضرب نمود . تعداد کمتر
ضربان قلب در شرایط استراحت و تمرین بیانگر آمادگی شخص است . واحد اندازه
گیری در این آزمون تعداد ضربان قلب در مدت یک دقیقه می باشد .
2 ـ ظرفیت حیاتی
تعیین
حد اکثر اکسیژن مصرفی هنگام تمرین های بدنی در زمان یک دقیقه معیاری است
برای سنجش و آمادگی دستگاه تنفس بدن انسان . هر قدر توانائی مصرف اکسیژن
بیشتر باشد ، قابلیت انجام و تداوم فعالیت های جسمانی بهتر خواهد بود .
برای اندازه گیری مصرف اکسیژن جهت تعیین ظرفیت حیاتی به روش سا ده ، از یک
دوچرخه ثابت استفاده می شود . در این آزمون ورزشکار به مدت 5 دقیقه بر روی
دوچرخه نشسته و در حد توانائی به رکابها فشار آورده و پا می زند . قبلا
درجه دو چرخه به مقدار مورد نیاز ثابت می شود . واحد اندازه گیری در این
آزمون لیتر در دقیقه است .
3 ـ ضخامت چربی
اندازه
گیری چربی بدن انسان به روشهای نسبتا مشکل قابل اجرا است ، ولی با توجه به
تحقیقات انجام شده مبنی بر اینکه مجموع اندازه های سطحی سه ناحیه مشخص شده
بدن نسبت مستقیم با در صد چربی دارد ، لذا با این روش ساده مقایسه لازم
بین ورزشکاران مختلف صورت می گیرد. برای این منظور با استفاده از یک دستگاه
کا لیپر یا اندازه گیرنده پوست و ناحیه سطحی بدن ، سه قسمت شامل عضله سه
سر بازوئی ، ناحیه کتف و ناحیه شکمی را بطور دقیق اندازه می گیریم . مجموع
سه اندازه گیری را یادداشت کرده و آن را با اعداد داخل جدول استاندارد
مقایسه می کنیم . برای اندازه گیری ناحیه عضله سه سر بازوئی نقطه ای در وسط
فاصله بین مفصل آرنج و مفصل شانه مشخص کرده و با دو انگشت شست و سبابه
محل فوق را گرفته سپس با کا لیپر اندازه گیری می نمائیم . همین روش در دو
ناحیه دیگر نیز صورت می گیرد بطوری که نقطه بعدی یک سانتیمتر یا بیشتر از
راس تحتانی استخوان مثلثی شکل کتف ودر امتداد یکی از ا ضلاع آن بوده و
نقطه سوم در ناحیه شکمی بین ناف و قسمت فوقانی و قدامی استخوان خاصره می
باشد . واحد اندازه گیری بر حسب میلیمتر است .
4 ـ دوها
دو 45
متر ، بر اساس زمان صرف شده بر حسب ثانیه و دو های 540 متر و 1600 متر بر
حسب دقیقه و ثانیه مشخص شده اند . در دو 12 دقیقه مسافت طی شده بر حسب
کیلو متر محاسبه می گردد .
5 ـ دو 9+4 متر
با مشخص
کردن یک فاصله 9 متری و کشیدن دو پاره خط در ابتدا و انتهای این فاصله دو
قطعه چوب کوچک را در یک سو قرار داده و فرد مورد آزمایش در سوی دیگر می
ایستد . با فرمان شروع ، ورزشکار می باید با حد اگثر سرعت فاصله 9 متر را
دویده و با بر داشتن یک قطعه چوب آن را به سمت مقابل آورده و حرکت را برای
حمل چوب دوم نیز ادامه دهد . به همین ترتیب فاصله 9 متر تعیین شده را 4
بار با حد اکثر سرعت و در حد توانائی خود طی می کند . زمان شروع تا پایان
این حرکت بر حسب ثانیه ثبت می گردد.
6 ـ دو مارپیچ
در یک
مسیر تعیین شده 10 متری ، 4 مانع را با فاصله 3 متر از یک دیگر طوری قرار
می دهیم که مانع اول تا چهارم هر کدام به فاصله نیم متر از خط شروع و خط
پایان فاصله داشته با شند . با شروع حرکت ورزشکار مورد آزمایش با حد اکثر
توان و سرعت خود سعی می کند ابتدا یک بار فاصله 10 متر را بطور رفت وبر
گشت طی کرده ، سپس با عبور از پشت اولین مانع بطور مار پیچ از میان بقیه
مانع ها عبور نماید . در پایان مجددا فاصله 10 متر را بطور رفت و برگشت یک
بار دیگر طی کرده و به خط پایان می رسد . زمان صرف شده بر حسب ثانیه ،
معیار اندازه گیری این حرکت است .
7 ـ پرش طول درجا
پاره
خطی روی زمین رسم کرده و شخص مورد آزمایش در پشت آن قرار می گیرد . او می
باید در حد توان خود به جلو وبطور طولی پرش نماید . محل فرود پاشنه ها تا
پاره خط رسم شده میزان پرش را مپخص می کند . این حرکت در دو نوبت انجام شده
و بیشترین طول پرش ثبت می گردد. مقیاس تعیین شده ، پرش طول نسبت به قد
شخص در نظر گرفته شده است .
8 ـ پرش ارتفاع درجا
ورزشکار
مورد نظر در کنار دیواری مدرج ایستاده و یکی از دستها ی خود را بدون اینکه
کف پاها یش از زمین جدا شود بطور کاملا کشیده بالا می برد و محل بر خورد
انتهای انگشت وسط با دیوار اندازه گیری می شود ، سپس به حالت اولیه بر
گشته سعی می کند بدون دور خیز ، در حد اکثر توانائی خود بطور عمودی به
بالا جهش کرده و انگشت وسط دست خود را به بالاترین نقطه ممکن بزند .
اختلاف فاصله دو نقطه بدست آمده ، ارتفاع پرش را به سانتیمتر مشخص می کند .
این حرکت در دو نوبت صورت گرفته و بهترین نتیجه درج می گردد.
9 ـ پرش جفت دو طرف
قطعه
چوب یا مانع کوچکی به طول 50 و به عرض 20 و ارتفاع 10 سانتیمتر بر روی
زمین قرار می دهیم . فرد مورد آزمایش می باید با فرمان شروع به مدت یک
دقیقه با هر دو پا به دو طرف این مانع پرش نماید . تعداد دفعات پرش های
انجام شده در یک دقیقه ، واحد اندازه گیری این آزمون می باشد .
10 ـ کشش میله
این
آزمون که به حرکت بار فیکس معروف است توانایی بالا کشیدن بدن به کمک دستها
و با استفاده از یک میله افقی را مشخص می کند . در هر بار می باید ناحیه
چانه تا حد میله بالا آمده و مجددا به حالت اولیه با دستهای کاملا کشیده
باز گشت نماید . تعداد دفعات انجام گرفته در حد توانائی هر فرد واحد اندازه
گیری در این آزمون محسوب می شود .
11 ـ فشار موازی
آزمون
فوق با استفاده از دستگاه پارالل که یکی از وسایل مورد استفاده در ورزش
ژیمناستیک است به مورد اجرا گذارده می شود . شخص در حالی که دو میله موازی
پارالل را در دستهای خود گرفته است ، بطور عمودی و بین دو میله بدون حرکت
مستقر می شود . باید توجه داشت که مفاصل آرنج های دو دست کاملا باز و
هیچگونه خمیدگی نداشته باشد . با فرمان شروع ، شخص مورد آزمایش ، می باید
بدن را کاملا پائین برده و مجددا با فشار به حالت اولیه باز گرداند . با
شمارش این حرکت تعداد دفعات انجام شده در حد توانائی ملاک ارزشیابی خواهد
بود .
12 ـ قدرت پنجه
